Vandaag le moment supreme. We gaan over de hoogst berijdbare pas ter wereld. De Khardung La met een hoogte van 5602 meter. Iedereen is gisteren redelijk vroeg te bed gegaan. Het is moeilijk te vatten, maar op deze hoogtes, we sliepen de laatste dagen uitsluitend boven de 3000 meter, ben je ’s avonds doodop en val je als een blok vrij vroeg in slaap.

We krijgen te horen dat er een laag sneeuw gevallen is en dat de omstandigheden op de top van de khardung La moeilijk kunnen zijn. Niettegenstaande vertrekken we met volle moed aan de beklimming. Onnodig te zeggen dat de landschappen weer majestueus zijn.

Het laatste deel naar de top is zoals aangekondigd redelijk tricky. De “weg” ligt vol slijk, modder, sneeuw en ijsplekken waardoor dit op deze stijgende weg toch wel een moeilijke passage is. Iedereen wringt zich er op zijn manier voortreffelijk door en éénmaal boven volgt er een geweldige ontlading. Toch wel een vrij emotionele gebeurtenis om daar zo boven te komen na alle reeds doorstane avonturen. Voor mijzelf een heel moeilijk moment. Maar ik neem mij voor om dit, na 2 mislukte pogingen, alsnog eens te doen.

Michael is in de wolken dat hij er geraakt is en plant zijn de vlaamse leeuwevlag voor de eeuwigheid op deze eenzame hoogte.

Na groepsfoto’s volgt de afdaling. Vermits dit de zuidkant is heel wat simpeler en niemand heeft dan ook het minste probleem met de afdaling. Voor de verandering krijgen we een laatste maal uitzichten om u tegen te zeggen. We zien Leh in de diepte als een spookstadje. Fascinerend!

Uiteindelijk komen we in Leh aan en moeten daar even het drukke, Chaotische Indische verkeer trotseren voor we in het Pangong Hotel aankmen. Na de Guesthouses, Fixed Camps en Tentenkampen lijkt dit wel een 5 sterren hotel.

Ook vanavond is iedereen doodmoe en gaat na een miniem aantal klepkes weer vroeg te bed.

Morgen Rustdag in Leh.