Blog Image

himalaya 2012

tsokar – Leh

Met de Enfield onderweg Posted on 20 Sep, 2012 07:15

Gisteravond heeft onze eigen kok de eerste maal voor eten gezorgd. Eerst spaghetti en daarna zelfs frietjes met lekkere kippenbilletjes en diverse soorten groenten. Het moest allemaal wel snel vooruit gaan want onze borden werden op heel korte tijd overvol geladen. Het slapen op hoogte (4600 meter) is toch wel speciaal. Zeer apart gevoel en echt slapen zit er voor de meesten niet in. Je hebt een soort van druk op je hoofd waar je niet snel aan gewoon wordt.

Vandaag rijden we naar Leh via voor de verandering nog maar eens een mooie route die ons over een pas van 5000 meter voert en verder de indusvallei volgt.

We rijden eerst door de vlakte van tsokar en zien wilde paarden rennen door de vlakte. Daarna komen we op een goede asfaltweg en dokkeren wat voort. Langs de kant van de weg een paar motorrijders. We zwaaien uitbundig. Op dat moment, we rijden niet te hard, stopt Gelson. Ik ben nog aan het wuiven en zie te laat dat ze voor mij stilstaan. Noodstop en natuurlijk onderuit. Ik kom zwaar op mijn rechterschouder terecht en voel onmiddellijk dat dit niet goed zit. Het lijkt op een sleutelbeenbreuk. De alsnog mooie rit pijnlijk verder gemaakt in de volgwagen, samen met Henry en Henk. Er mag nu niets meer gebeuren want de volgwagen zit nu vol met gekwetsten. Onderweg zien we de wegenwerkers in erbarmelijke omstandigheden werken. Alles gebeurd hier nog met de hand. De kledij die deze mannen en vrouwen aanhebben is zo vuil dat alle kleur eruit verdwenen is. Op één plek zien we ze hun middagmaal nuttigen. Een doekje met wat rijst erop. Dat is het.

Wanneer we aan de indusvallei komen kunnen we voorbij een brug ook naar rechts afdraaien, richting China. We zouden hier op zeer korte afstand van die grens zijn. Het is hier ook verboden te fotograferen.

Via de wondermooie Indusvallei, waar af en toe echte groene oases zijn, bereiken we Leh.

Nog eens een hotel, zodat we eens kunnen douchen.

Ikzelf en Henry gaan onmiddellijk na aankomst naar de kliniek van Leh voor onderzoek van schouder en knie. De knie van Henry blijkt enkel wat verrokken zodat deze gerustgesteld is, en mogelijk morgen terug kan rijden. Bij mij worden foto’s genomen en blijkt dus inderdaad sleutelbeenbreuk te zijn. Morgen nog eens terug naar de kliniek voor diagnose door Orthopedist.

De kliniek in Leh is natuurlijk niet wat wij gewoon zijn. Ik zie er onder andere muizen rondlopen. De spreekkamer van de dokter is tevens de wachtkamer. Je wordt onderzocht in het bijzijn van de andere wachtende patiënten. De radiografie is er nog één van voor de tweede WO. In elk geval weer eens een belevenis op zich.

In het hotel hebben we verder nog een gezellige avond met de nodige klepkes.

Morgen, na bezoek aan de Orthopedist, zie ik wat we verder doen.



SARCHU – TSOKAR

Met de Enfield onderweg Posted on 15 Sep, 2012 12:27

Vandaag een rit waarbij we 2 passen van meer dan 5000 meter overschrijden. Henk, die gisteren gevallen is rijdt niet meer met de motor en volgt met de volgwagen. Een crewlid rijdt met de motor van Henk. We volgen nog steeds de route genaamd Manali Leh Highway en rijden weer door de mooiste landschappen./ We overschrijden een pas van 5000 meter en één van 5200 meter. Fantastische vergezichten en ook het goede weer is van de partij. Zo is het helemaal niet koud op deze grote hoogte en kunnen we daar in ons T-shirt staan. We flaneren langs een prachtige kloof die doet denken aan Cappadocie in Turkije. Tijdens onze lunch is het zo heet dat we verplicht de schaduw moeten opzoeken. Vervolgens rijden we door een wondermooie vlakte naar ons Fixed Camp aan Tsokar. Dit is een zoutmeer gelegen op een hoogte van 4600 meter. Weer een prachtig gelegen kamp met ditmaal iets minder luxe in onze tenten. We hebben wel weer een tent per twee maar ditmaal zonder toilet en wasbakje.

Onderweg is nu weer Henry ten val gekomen. Hij heeft zijn knie verdraaid en kan voorlopig ook niet meer verder rijden. Ook hij volgt nu met de volgwagen. Er zal nog bekeken worden wat er verder moet gebeuren.

Vanavond krijgen we onze eigen kok van de organisatie. Deze zou naar verluid zeer lekker eten klaarmaken. We zijn benieuwd.



KEYLONG – SARCHU

Met de Enfield onderweg Posted on 15 Sep, 2012 12:26

Vandaag gaan we voor de eerste maal over de kaap van de 4000 meter en wel over de Barachalang, een pas van 4800 meter. Daarna gaan we slapen in Sarchu, een fixed Camp. Na voor sommigen een goede en voor anderen een minder goede nacht vertrekken we goedgemutst voor onze eerste echt hoge pas. We rijden weer langs weergaloze vergezichten en over allerhande wegen. Met woorden kun je deze indrukken niet beschrijven dus laten we de foto’s voor zich spreken. Hoewel ook de foto’s niet de werkelijkheid kunnen weergeven. De kleurschakeringen zijn zo verscheiden dat het soms voorvalt dat we met tranen in de ogen rondrijden, onder de indruk van al dit moois.

Onderweg is er een brug die hersteld moet worden. Er sraan een 40-tal mannen rond de te herstellen plaats van de brug. En maar uitleggen, maar niemand die iets doet. Uiteindelijk is het onze crew die de brug fixt.

Minder mooi is wanneer we ’s avonds in ons fixed camp aankomen en blijkt dat de vader van Robert (onze reisbegeleider), Henk ten val is gekomen. De val is juist gebeurd voor Robert en deze is diep onder de indruk. Uiteindelijk blijkt de schade nogal mee te vallen en lijkt hij enkel een kneuzing van zijn enkel te hebben.

Het fixed Camp betreft een tentenkamp waarbij wij per 2 een eigen tent hebben. Geloof het of niet maar elke tent heeft zijn eigen toilet en wasbakje. We zitten hier echt in the middle of nowhere maar toch slagen onze begeleiders erin ons een klepke aan te bieden. Waar ze het gehaald hebben, God mag het weten, maar we kunnen op 4200 meter hoogte toch ons klepke drinken. Na het avondmaal, rond 20:15 is iedereen doodmoe en gaat slapen.

Het is werkelijk zeer raar wat de hoogte met je doet. Je hebt een zeer raar gevoel in het hoofd. Een soort van druk, geen hoofdpijn. Elke beweging die je doet kost veel moeite. Je bent onmiddellijk heel erg vermoeid. Zelfs na het aantrekken van je schoenen moet je even bekomen van de “inspanning”. Raar maar waar.

Tot hiertoe niemand hoogteziek.



Keylong rustdag

Met de Enfield onderweg Posted on 15 Sep, 2012 12:24

Vandaag rustdag in onze hutten om alvast te wennen aan de hoogte. Voor de meesten onder ons ook wel een beetje noodzakelijk want de tocht tot op heden was niet bepaald zonder moeilijkheden. Iedereen is ondertussen wel een betere motorrijder geworden en de Enfield blijkt een uiterst betrouwbare gezel te zijn die ons overal makkelijk doorheen trekt. Het is eigenlijk onvoorstelbaar wat dat beestje aankan. Modder, steile hellingen, zand en zoveel meer. We zullen nooit meer lachen met de motorfiets “Royal Enfield”.

Rustdag vandaag, betekent ook laundry day. Iedereen maakt van de rustdag gebruik om zijn vuile spullen te wassen. Sommigen gaan in de voormiddag nog een nabijgelegen klooster bezoeken terwijl wij wat luilekkeren op het terrein van het kamp.

Na de middag bezoek per taxi aan het stadje Keylong. Dit stelt dus echt niets voor. Eén straat met wat kleine winkeltjes, restaurants en hotels. Hier vinden we wel eindelijk een internetvoorziening waar we onze site kunnen aanvullen.

Hierna kunnen we hier nog een klepke drinken waarna we naar onze hutten gaan. Daar hebben we ons avondmaal en geloof het of niet iedereen gaat vrij vroeg te bed. Vermoeidheid door de hoogte.



Manali – Keylong

Met de Enfield onderweg Posted on 11 Sep, 2012 11:59

We gaan de hoge himalaya in over de 3950 meter hoge Rothang pas. Het belooft een schitterende dag te worden want de koperen ploert is volop aanwezig..

We vertrekken vol goede moed en na een aanloop over bochtige goede wegen stoppen we aan het checkpoint. Hier moet onze volgwagen achterblijven, want hij mag pas iets later vertrekken om de Rothang over te rijden.

Na wat thee vertrekken we. Het wegdek is in erbarmelijke staat en we rijden grote afstanden modderige, slijkwegen waar je soms zeer diep inzakt. Heel inspannend en vermoeiend rijden. Iedereen geraakt er toch door. De Michael heeft het “figuurlijk” bloed, zweet en tranen gekost. Hij is stikkapot. Iedereen voelt de inspanning natuurlijk, want we zijn het niet echt gewoon om over dergelijke wegen te rijden. De natuur, in al zijn pracht en praal, is echter de moeite van de inspanning meer dan waard.

Eenmaal over de top zien we de besneeuwde toppen van de hoge himalaya. Een magistraal zicht. We dalen nu, over af en toe kleinere stukken slijkerige weg, naar onze bestemming Keylong. We passeren de splitsing waar we normaal vanuit de spitivallei zouden zijn uitgekomen. We volgen nu weer een goede weg, door alweer een wondermooie vallei tot onze bestemming Keylong. Hier verblijven we in een droomlocatie. Een klooster genaamd het “Stakna Monastery Ladakh”. Hutjes met alle basisvoorzieningen en fantastische views middenin de bergen. Prachtig. We hebben een gezellig avondmaal in een aparte hut waarna we bij een kampvuur genieten van ons dagelijks klepke. We zitten op een hoogte van 3300 meter en nog niemand heeft last van de hoogteziekte. Ondertussen kunnen we ook genieten van een wondermooie sterrenhemel.



Gili – Manali

Met de Enfield onderweg Posted on 11 Sep, 2012 11:58

Vandaag krijgen we een rustige rit voorgeschoteld naar MANALI; Het is de laatste grote stad voor we de hoge himalaya intrekken. We rijden door toch weer fantastisch mooie landschappen en over, naar indische begrippen, goede wegen tot Manali. Hier komen we reeds rond 13:30 uur in ons hotel “Highland” aan. Dit is tot op heden het meest luxueuze hotel waar we logeren. Grote bedden, een super grote kamer en heerlijk warm douchewater. We gaan lunchen in de stad, wat toch een wandeling van een half uurtje is. In de stad gaan we eten in een Tibetaans restaurant. Wat we daar voorgeschoteld krijgen is superheerlijk. Echt bangelijk lekker eten. We hebben allen iets anders gegeten zoals Chicken dry – chicken honey – Singapore noodles – honkong chicken enz. Alles even goed.

Na het eetmaal trekken we het stadje in voor een verkenning. Het begint nu te stortregenen; We hebben niets bij voor de regen en kopen een paraplu voor 100 roepies. Daarna kruipen we een kroeg in en drinken wat klepkes.

Daarna naar ons hotel waar we na ons avondmaal, dat niet veel inhield, redelijk vroeg gaan slapen. De luc heeft nog wat moeite met de regenvoering in zijn broek te krijgen, daarna lekker slapen.



Saravan – Gili

Met de Enfield onderweg Posted on 11 Sep, 2012 11:57

Na een heel goede nacht in het klooster van Saravan vertrekken we voor een rit naar Gili. Er zijn 2 mogelijkheden, ofwel via de normale “saaie weg”, ofwel via de alternatieve weg. Wanneer we aankomen aan de splitsing blijkt de normale weg afgesloten. De alternatieve weg dus. We hadden al door dat dit tricky zou zijn, maar de werkelijkheid overtreft alles. We rijden over supersteile hellingen, modderpaden, waterdoorsteken en alles waar je over kunt dromen en moeilijk is om met een motor door te rijden.

Tijdens deze passages zijn er al enkele valpartijen geweest zonder erg. Op zeker ogenblik komen we aan een slijkdoorgang die veel problemen oplevert. Onbeschrijflijk hoe we met zijn allen hier zijn doorgeraakt. Enkele slijkvalpartijen laten onuitwisbare sporen na op de kledij.

Uiteindelijk komen we na de passage van een 3150 meter hoge pas aan bij onze homestay in Gili. Hier, wonder boven wonder, zijn weer klepkes te drinken,

Het was voor iedereen een zeer vermoeiende dag maar de gigantische landschappen, vriendelijke bevolking, de belevenis van dit motorrijden, geeft iedereen een voldaan gevoel.

Morgen rijden we naar Manali.



Barkot – Saravan

Met de Enfield onderweg Posted on 11 Sep, 2012 11:56

Wanneer ik dit schrijf zijn er reeds drie dagen op de Royal Enfields gepasseerd. Internet is zoals verwacht niet echt makkelijk te vinden en vandaar nu een verslag van de eerste drie dagen.

Vanuit Dehra Dun rijden we onmiddellijk het Indische verkeer in. Heel de groep past zich makkelijk aan en de eerste dag rijden we reeds over de meest verscheiden wegen. Het gaat van hobbelweg, over asfaltweg naar onverharde weg. Kortom niks onoverkomelijk. Het landschap, we rijden nu door de lage Himalaya, is groen, groen, groen.

Moeilijk te omschrijven, maar na een lange dag komen we aan in Barkot waar we toch wel onze klepkes kunnen drinken. Tot hiertoe heeft enkel ons Carola last van Scheiterij.

Onderweg hebben we redelijk pittige passages gekregen en Robert belooft ons voor vandaag meer van hetzelfde.

We rijden over allerhande “wegen” langs adembenemende landschappen. Moeilijk te omschrijven maar alles lijkt hier groter en de proporties zijn navenant. Op het einde van de dag komen we in zeer druk verkeer terecht Weer heel moeilijk te omschrijven, maar alles wat je ooit over Indisch verkeer hebt gehoord is waar en zwaar onderdreven. Gezien het al enkele dagen niet geregend heeft is er hier een stofwolk om U tegen te zeggen. We zij allemaal vergeven van de stof als we in het hotel aankomen. Onze kelen zijn houtschors maar na wat aandringen krijgen we toch onze welverdiende pint. We kunnen in de tuin zitten maar we moeten wel zelf onze stoelen buiten sleuren. In elk geval, ook hier hebben we weer een lekker avondmaal.

Volgende dag blijkt onzen “Arsene” ziek te zijn. Hij heeft wat koppijn en “scheiterij”. Na wat overleg beslist hij om toch met de motor mee te rijden. Het blijkt een redelijk pittige rit te zijn met veel waterpassages, slijkdoortochten en andere hindernissen. Uiteindelijk helpen de pillen van David en Kathy redelijk goed. Met den Arsene komt het goed.

De rit zelf is moeilijk onder woorden te brengen maar de foto’s moeten normaal voor zich spreken. Een onvoorstelbaar mooi landschap, gekruid met Indische specerijen. Dit staat voor kleurrijk, vriendschappelijk, en al de schoolkinderen die je bij de passage onvoorwaardelijk begroeten. Het enthousiasme gaat soms erg ver. Kinderen willen in het passeren handje klap doen. Op zeker moment wil een kind dit doen. Onbesuisd sprint het echter voor de motor en hebben we een bijna-aanrijding, gelukkig zonder verdere gevolgen.

Ondertussen is den arsene biina genezen en naderen we onze bestemming. Het “klooster” waar we gaan overnachten staat tegen de bergflank. Voor we dit bereiken is er een paard dat problemen heeft met de Michaël. Op een smalle bergweg besluit dit paard juist voor de Michael van koers te veranderen. Hij dient te remmen en wijkt uit waardoor hij ten val komt, een paar kilometer voor bestemming. Op onze bestemming blijkt er enkel wat blikschade te zijn en kunnen we van onze dagelijkse portie klepkes genieten.



Next »