Gisteravond heeft onze eigen kok de eerste maal voor eten gezorgd. Eerst spaghetti en daarna zelfs frietjes met lekkere kippenbilletjes en diverse soorten groenten. Het moest allemaal wel snel vooruit gaan want onze borden werden op heel korte tijd overvol geladen. Het slapen op hoogte (4600 meter) is toch wel speciaal. Zeer apart gevoel en echt slapen zit er voor de meesten niet in. Je hebt een soort van druk op je hoofd waar je niet snel aan gewoon wordt.

Vandaag rijden we naar Leh via voor de verandering nog maar eens een mooie route die ons over een pas van 5000 meter voert en verder de indusvallei volgt.

We rijden eerst door de vlakte van tsokar en zien wilde paarden rennen door de vlakte. Daarna komen we op een goede asfaltweg en dokkeren wat voort. Langs de kant van de weg een paar motorrijders. We zwaaien uitbundig. Op dat moment, we rijden niet te hard, stopt Gelson. Ik ben nog aan het wuiven en zie te laat dat ze voor mij stilstaan. Noodstop en natuurlijk onderuit. Ik kom zwaar op mijn rechterschouder terecht en voel onmiddellijk dat dit niet goed zit. Het lijkt op een sleutelbeenbreuk. De alsnog mooie rit pijnlijk verder gemaakt in de volgwagen, samen met Henry en Henk. Er mag nu niets meer gebeuren want de volgwagen zit nu vol met gekwetsten. Onderweg zien we de wegenwerkers in erbarmelijke omstandigheden werken. Alles gebeurd hier nog met de hand. De kledij die deze mannen en vrouwen aanhebben is zo vuil dat alle kleur eruit verdwenen is. Op één plek zien we ze hun middagmaal nuttigen. Een doekje met wat rijst erop. Dat is het.

Wanneer we aan de indusvallei komen kunnen we voorbij een brug ook naar rechts afdraaien, richting China. We zouden hier op zeer korte afstand van die grens zijn. Het is hier ook verboden te fotograferen.

Via de wondermooie Indusvallei, waar af en toe echte groene oases zijn, bereiken we Leh.

Nog eens een hotel, zodat we eens kunnen douchen.

Ikzelf en Henry gaan onmiddellijk na aankomst naar de kliniek van Leh voor onderzoek van schouder en knie. De knie van Henry blijkt enkel wat verrokken zodat deze gerustgesteld is, en mogelijk morgen terug kan rijden. Bij mij worden foto’s genomen en blijkt dus inderdaad sleutelbeenbreuk te zijn. Morgen nog eens terug naar de kliniek voor diagnose door Orthopedist.

De kliniek in Leh is natuurlijk niet wat wij gewoon zijn. Ik zie er onder andere muizen rondlopen. De spreekkamer van de dokter is tevens de wachtkamer. Je wordt onderzocht in het bijzijn van de andere wachtende patiënten. De radiografie is er nog één van voor de tweede WO. In elk geval weer eens een belevenis op zich.

In het hotel hebben we verder nog een gezellige avond met de nodige klepkes.

Morgen, na bezoek aan de Orthopedist, zie ik wat we verder doen.