Blog Image

himalaya 2012

Kardung La

Kardung Lah Posted on 20 Sep, 2012 07:20

Vandaag le moment supreme. We gaan over de hoogst berijdbare pas ter wereld. De Khardung La met een hoogte van 5602 meter. Iedereen is gisteren redelijk vroeg te bed gegaan. Het is moeilijk te vatten, maar op deze hoogtes, we sliepen de laatste dagen uitsluitend boven de 3000 meter, ben je ’s avonds doodop en val je als een blok vrij vroeg in slaap.

We krijgen te horen dat er een laag sneeuw gevallen is en dat de omstandigheden op de top van de khardung La moeilijk kunnen zijn. Niettegenstaande vertrekken we met volle moed aan de beklimming. Onnodig te zeggen dat de landschappen weer majestueus zijn.

Het laatste deel naar de top is zoals aangekondigd redelijk tricky. De “weg” ligt vol slijk, modder, sneeuw en ijsplekken waardoor dit op deze stijgende weg toch wel een moeilijke passage is. Iedereen wringt zich er op zijn manier voortreffelijk door en éénmaal boven volgt er een geweldige ontlading. Toch wel een vrij emotionele gebeurtenis om daar zo boven te komen na alle reeds doorstane avonturen. Voor mijzelf een heel moeilijk moment. Maar ik neem mij voor om dit, na 2 mislukte pogingen, alsnog eens te doen.

Michael is in de wolken dat hij er geraakt is en plant zijn de vlaamse leeuwevlag voor de eeuwigheid op deze eenzame hoogte.

Na groepsfoto’s volgt de afdaling. Vermits dit de zuidkant is heel wat simpeler en niemand heeft dan ook het minste probleem met de afdaling. Voor de verandering krijgen we een laatste maal uitzichten om u tegen te zeggen. We zien Leh in de diepte als een spookstadje. Fascinerend!

Uiteindelijk komen we in Leh aan en moeten daar even het drukke, Chaotische Indische verkeer trotseren voor we in het Pangong Hotel aankmen. Na de Guesthouses, Fixed Camps en Tentenkampen lijkt dit wel een 5 sterren hotel.

Ook vanavond is iedereen doodmoe en gaat na een miniem aantal klepkes weer vroeg te bed.

Morgen Rustdag in Leh.



Chemre – Hunder

Leh Posted on 20 Sep, 2012 07:19

Na een al bij al goede nachtrust vetrekken we vandaag naar de NUBRA vallei via de Warila pas die een hoogte heeft van 5370 meter. We vertrekken met overtrokken weer. Het is weer een fabuleuze route die langzaam omhoog klimt. Hoe hoger we klimmen, hoe kouder het wordt. De weg wordt ook steeds slechter en op pashoogte is het ijzig koud. De weg ligt bedekt met een licht laagje verse sneeuw en de plassen zijn bedekt met een laagje ijs.

We zakken nu af naar de Nubravallei. Ik val in herhaling maar de passerende landschappen zijn eigenlijk niet te omschrijven en ook moeilijk te vatten op foto. De Nubravallei is formidastisch met de lichtinvallen die soms zelfs een regenboog vormen. We volgen deze gigantische vallei langs de bergflanken en door de vallei zelf. Af en toe gigantische rotsblokken op het wegdek. Als zo’n blok valt op het moment dat je daar passeert ben je totall loss.

Onderweg zien we een groot aantal roofvogels die zich te goed doen aan het kadaver van een koe. De roofvogels zouden een soort van arenden zijn.

We passeren in de vallei zandduinen waar een kamelenkamp is gehuisvest. We bezoeken dit Kamelenpark en Arsene, Carola en Henry doen een ritje op de kameel. Daarna geeft Robert een demonstratie watercrossing. Enkel Gelson, Mr Kahn en David volgen.

Daarna rijden we naar onze logies van de avond, Een Fixed Camp waar we weer een toilet en wastafel in de tent hebben. Super de luxe dus. Vanavond weer gezellig buiten eten bij het kampvuur met de nodige klepkes, waar onze zeer gedienstige crew weer voor gezorgd heeft.



Tankse – Chemre

Leh Posted on 20 Sep, 2012 07:18

Vandaag vertrekken we naar het Tso Pangong gelegen aan de Chinese grens. Het meer zelf is gigantisch groot met een lengte van 95 Km en gelegen op een hoogte van 4600 meter. Een prachtige route loopt erheen en aan het meer zelf nuttigen we een Chai. Vervolgens moeten we de hele route terug rijden en terug de Changla pas over. Het heeft vannacht wat geregend en op hoogte is er sneeuw gevallen. Op de route zien me enkele marmotten. Onze chauffeur gaat erheen en geeft een koekje aan de marmot. Prachtig en lieflijk om te zien. Daarna moeten we terug de moeilijke passage met de keien over, weer zonder probleem. Het is nu heel koud op de Changla pas en we rijden nu naar een tentenkamp. We gaan nu echt kamperen en ik heb de eerste maal mijn slaapzak nodig. Op het domein lopen de koeien, paarden, yaks vrij rond. Het toilet is een vierkant windscherm waar een put is gegraven. Er is geen douchegelegenheid voorzien en we eten weer gezellig buiten, ditmaal aan een kampvuur. Het wordt een echt gezellige avond met de nodige klepkes. Uiteindelijk zingen we in alle mogelijk talen wat liedjes, wat tot hilarische taferelen leid.

Daarna de slaapzak in en ’s nachts met de petzl op zoek naar het toilet.



Leh – Tankse

Leh Posted on 20 Sep, 2012 07:17

Vandaag rijden we richting het Pangson meer. We gaan over de Changla, een pas van 5360 meter hoogte. Het is een route die we ’s anderendaags in omgekeerde richting moeten doen. Het is weer een mooie dag om te rijden. Ikzelf volg de route samen met Henk in de taxi. Het is een naar Indische begrippen luxueuze taxi. De voorruit is wel gebarsten maar dat is maar een detail. De route loopt, zoals we gewoon zijn, weer langs de mooiste landschappen. Foto’s spreken voor zich. Onderweg komen we een aantal Yaks tegen. Op de Changla is het redelijk koud en we blijven daar dan ook niet te lang. In de afdaling is er een moeilijke passage met grote keien. Iedereen komt hier goed door. Daarna een checkpoint waar ze onze permits controleren en we allemaal eigenhandig onze gegevens in een groot logboek moeten schrijven.

Daarna komen we bij ons guesthouse aan in Tankse. Boven onze logies is er op een rots een klein monastery gebouwd. De kamers zijn voor onze begrippen tot op heden vrij luxueus. Onze kok zorgt weer voor een gevarieerd avondmaal dat we buiten verorberen. Het is wel redelijk koud. Onze crew heeft anderzijds weer voor de nodige klepkes gezorgd die we koelen in de naastlopende beek. We kruipen hier gezien de koude weer allemaal vrij vroeg onze nest in.



leh

Leh Posted on 20 Sep, 2012 07:16

Vandaag blijven we in ons hotel te Leh. We konden kiezen voor een langere route met bezoek aan enkele Monasterys’s of een kortere met eveneens bezoek aan enkele Monastery’s. Er werd gekozen voor de korte route waardoor er in de namiddag nog tijd overblijft voor een bezoekje aan Leh.

Ikzelf ga in de voormiddag op bezoek bij de Orthopedist in de kliniek. Er is nu heel wat meer volk in de kliniek maar ik wordt toch vrij snel geholpen. Eerst nogmaals radiografie en daarna het verdict. De Orthopedist stelt voor de breuk op natuurlijke wijze te laten helen. Ik wordt in een speciaal verband ingepakt en bij thuiskomst moet verder nazicht gebeuren.

Ik beslis om de rit verder mee te doen met Henk. We gaan hiertoe een taxi als volgwagen gebruiken. We gaan die kosten trachten te verhalen op onze reisverzekering.

In de namiddag begeven we ons per taxi naar het centrum van Leh. Blogs worden aangevuld en het stadje een eerste keer verkend.

Een leuk cafétje gevonden, op een dakterras; volop in de zon, waar ze Godfather hebben. ’s Avonds allemaal vrij vroeg naar bed na het avondmaal.



tsokar – Leh

Met de Enfield onderweg Posted on 20 Sep, 2012 07:15

Gisteravond heeft onze eigen kok de eerste maal voor eten gezorgd. Eerst spaghetti en daarna zelfs frietjes met lekkere kippenbilletjes en diverse soorten groenten. Het moest allemaal wel snel vooruit gaan want onze borden werden op heel korte tijd overvol geladen. Het slapen op hoogte (4600 meter) is toch wel speciaal. Zeer apart gevoel en echt slapen zit er voor de meesten niet in. Je hebt een soort van druk op je hoofd waar je niet snel aan gewoon wordt.

Vandaag rijden we naar Leh via voor de verandering nog maar eens een mooie route die ons over een pas van 5000 meter voert en verder de indusvallei volgt.

We rijden eerst door de vlakte van tsokar en zien wilde paarden rennen door de vlakte. Daarna komen we op een goede asfaltweg en dokkeren wat voort. Langs de kant van de weg een paar motorrijders. We zwaaien uitbundig. Op dat moment, we rijden niet te hard, stopt Gelson. Ik ben nog aan het wuiven en zie te laat dat ze voor mij stilstaan. Noodstop en natuurlijk onderuit. Ik kom zwaar op mijn rechterschouder terecht en voel onmiddellijk dat dit niet goed zit. Het lijkt op een sleutelbeenbreuk. De alsnog mooie rit pijnlijk verder gemaakt in de volgwagen, samen met Henry en Henk. Er mag nu niets meer gebeuren want de volgwagen zit nu vol met gekwetsten. Onderweg zien we de wegenwerkers in erbarmelijke omstandigheden werken. Alles gebeurd hier nog met de hand. De kledij die deze mannen en vrouwen aanhebben is zo vuil dat alle kleur eruit verdwenen is. Op één plek zien we ze hun middagmaal nuttigen. Een doekje met wat rijst erop. Dat is het.

Wanneer we aan de indusvallei komen kunnen we voorbij een brug ook naar rechts afdraaien, richting China. We zouden hier op zeer korte afstand van die grens zijn. Het is hier ook verboden te fotograferen.

Via de wondermooie Indusvallei, waar af en toe echte groene oases zijn, bereiken we Leh.

Nog eens een hotel, zodat we eens kunnen douchen.

Ikzelf en Henry gaan onmiddellijk na aankomst naar de kliniek van Leh voor onderzoek van schouder en knie. De knie van Henry blijkt enkel wat verrokken zodat deze gerustgesteld is, en mogelijk morgen terug kan rijden. Bij mij worden foto’s genomen en blijkt dus inderdaad sleutelbeenbreuk te zijn. Morgen nog eens terug naar de kliniek voor diagnose door Orthopedist.

De kliniek in Leh is natuurlijk niet wat wij gewoon zijn. Ik zie er onder andere muizen rondlopen. De spreekkamer van de dokter is tevens de wachtkamer. Je wordt onderzocht in het bijzijn van de andere wachtende patiënten. De radiografie is er nog één van voor de tweede WO. In elk geval weer eens een belevenis op zich.

In het hotel hebben we verder nog een gezellige avond met de nodige klepkes.

Morgen, na bezoek aan de Orthopedist, zie ik wat we verder doen.



SARCHU – TSOKAR

Met de Enfield onderweg Posted on 15 Sep, 2012 12:27

Vandaag een rit waarbij we 2 passen van meer dan 5000 meter overschrijden. Henk, die gisteren gevallen is rijdt niet meer met de motor en volgt met de volgwagen. Een crewlid rijdt met de motor van Henk. We volgen nog steeds de route genaamd Manali Leh Highway en rijden weer door de mooiste landschappen./ We overschrijden een pas van 5000 meter en één van 5200 meter. Fantastische vergezichten en ook het goede weer is van de partij. Zo is het helemaal niet koud op deze grote hoogte en kunnen we daar in ons T-shirt staan. We flaneren langs een prachtige kloof die doet denken aan Cappadocie in Turkije. Tijdens onze lunch is het zo heet dat we verplicht de schaduw moeten opzoeken. Vervolgens rijden we door een wondermooie vlakte naar ons Fixed Camp aan Tsokar. Dit is een zoutmeer gelegen op een hoogte van 4600 meter. Weer een prachtig gelegen kamp met ditmaal iets minder luxe in onze tenten. We hebben wel weer een tent per twee maar ditmaal zonder toilet en wasbakje.

Onderweg is nu weer Henry ten val gekomen. Hij heeft zijn knie verdraaid en kan voorlopig ook niet meer verder rijden. Ook hij volgt nu met de volgwagen. Er zal nog bekeken worden wat er verder moet gebeuren.

Vanavond krijgen we onze eigen kok van de organisatie. Deze zou naar verluid zeer lekker eten klaarmaken. We zijn benieuwd.



KEYLONG – SARCHU

Met de Enfield onderweg Posted on 15 Sep, 2012 12:26

Vandaag gaan we voor de eerste maal over de kaap van de 4000 meter en wel over de Barachalang, een pas van 4800 meter. Daarna gaan we slapen in Sarchu, een fixed Camp. Na voor sommigen een goede en voor anderen een minder goede nacht vertrekken we goedgemutst voor onze eerste echt hoge pas. We rijden weer langs weergaloze vergezichten en over allerhande wegen. Met woorden kun je deze indrukken niet beschrijven dus laten we de foto’s voor zich spreken. Hoewel ook de foto’s niet de werkelijkheid kunnen weergeven. De kleurschakeringen zijn zo verscheiden dat het soms voorvalt dat we met tranen in de ogen rondrijden, onder de indruk van al dit moois.

Onderweg is er een brug die hersteld moet worden. Er sraan een 40-tal mannen rond de te herstellen plaats van de brug. En maar uitleggen, maar niemand die iets doet. Uiteindelijk is het onze crew die de brug fixt.

Minder mooi is wanneer we ’s avonds in ons fixed camp aankomen en blijkt dat de vader van Robert (onze reisbegeleider), Henk ten val is gekomen. De val is juist gebeurd voor Robert en deze is diep onder de indruk. Uiteindelijk blijkt de schade nogal mee te vallen en lijkt hij enkel een kneuzing van zijn enkel te hebben.

Het fixed Camp betreft een tentenkamp waarbij wij per 2 een eigen tent hebben. Geloof het of niet maar elke tent heeft zijn eigen toilet en wasbakje. We zitten hier echt in the middle of nowhere maar toch slagen onze begeleiders erin ons een klepke aan te bieden. Waar ze het gehaald hebben, God mag het weten, maar we kunnen op 4200 meter hoogte toch ons klepke drinken. Na het avondmaal, rond 20:15 is iedereen doodmoe en gaat slapen.

Het is werkelijk zeer raar wat de hoogte met je doet. Je hebt een zeer raar gevoel in het hoofd. Een soort van druk, geen hoofdpijn. Elke beweging die je doet kost veel moeite. Je bent onmiddellijk heel erg vermoeid. Zelfs na het aantrekken van je schoenen moet je even bekomen van de “inspanning”. Raar maar waar.

Tot hiertoe niemand hoogteziek.



Next »